பிரம்படிகளும், கும்மாளங்களும்! நம் பள்ளிப் பருவத்திற்கே நம்மை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு அழகான பதிவு! ஒரு மீள் பயணம்!

பள்ளிப் பருவ நினைவுகள்: மனதில் பசுமரத்தாணி போல் பதிந்து விட்ட அழியாக் கோலங்கள்!

பள்ளிப் பருவ நினைவுகள்: பசுமரத்தாணி போல் மனதில் பதிந்த அழியாக்கோலங்கள்! ஒரு மீள் பயணம்!

பிரம்படிகள், கும்மாளங்கள், நண்பர்களின் காட்டிக்கொடுத்தல்கள், இடைவேளை நேரத்து உணவுப் பெட்டிகள் எனப் பசுமரத்தாணி போல் மனதில் பதிந்த அழியாப் பள்ளிப் பருவ நினைவுகளின் ஒரு அழகான தொகுப்பு!

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் காலம் கடந்து ஓடினாலும், என்றும் மனதில் பசுமை மாறாமல் நறுமணத்தை வீசிக் கொண்டிருப்பது பள்ளிப் பருவ நினைவுகள் மட்டுமே. அவை நம் மனதில் பசுமரத்தாணி போல் பதிந்து விட்ட அழியாக் கோலங்களாக, நினைத்துப் பார்க்கும் போதெல்லாம் உதடுகளில் புன்னகையையும், கண்களில் சிறு ஈரத்தையும் வரவழைப்பவை. அப்படிப்பட்ட சில மறக்க முடியாத, நெஞ்சுக்கு நெருக்கமான பள்ளிப் பருவத் தருணங்களின் நினைவலைகள் இதோ...

புதிய பள்ளியும், முதல் பிரம்படியும்!

நான் தரம் நான்கில் (Class 4) ஒரு புதிய பள்ளியில் சேர்ந்த அந்த முதல் நாள் இன்னும் நினைவிருக்கிறது. சுற்றிலும் தெரிந்த பள்ளி முதல்வர், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் என யாவருமே எனக்குப் புதுமுகங்கள். அன்று பக்கத்து வகுப்பில் முதல் பாடம் எடுக்க ஆசிரியர் வரவில்லை.

கடுமையான குணம்படைத்த 'கொதியர்' என்று மாணவர்களால் அன்போடு பட்டம் பெற்ற பள்ளி முதல்வரைப் பற்றி ஏற்கனவே செவிவழியாகப் பல தகவல்களைக் கேட்டு பயந்திருந்தேன். புதிய பள்ளி என்பதால் பள்ளி நடைமுறைகள் எதுவும் தெரியாமல், புத்தகக் கட்டுகளைக் கூட அவிழ்க்காமல் நான் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். ஆனால், சுற்றியிருந்த மற்ற மாணவர்கள் யாவரும் ஏதோ மிகச் சிரத்தையாகப் படிப்பது போல (உண்மையில் நடிப்பது போல!) பாவனை செய்து கொண்டிருந்தனர்.

இவர்கள் ஏன் காலையிலேயே இப்படிப் படித்து நடிக்கிறார்கள் என்று புரியாமல் நான் முழித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பள்ளி முதல்வர் வகுப்பறையை நோக்கி வலம் வருவது தெரிந்தது. பதற்றத்தில் நானும் முகமறியா பக்கத்து தரம் ஐந்து வகுப்புத் தோழமையின் புத்தகம் ஒன்றைச் சடாரென்று எடுத்துப் படிப்பது போல் நடிக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால், என் வித்தை பலிக்கவில்லை! 'பளார் பளார்' என இரண்டு பிரம்படிகள் சடாரென்று என் முதுகில் விழுந்த அந்தத் தருணம், இன்றளவும் மறக்க முடியாத ஒரு வடு!

பனை மரங்களிடம் தீர்த்த பழிவாங்கல்!

அன்று பள்ளியில் வாங்கிய அடி என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. இதே பாணியில் வீட்டிற்கு வந்து, எங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் வரிசையாக நின்ற பனைமரங்கள் எல்லாவற்றையும் மாணவர்களாகவும், என்னை அந்தப் பள்ளியின் 'கொதியராகவும்' (முதல்வர்) கற்பனை செய்து கொண்டேன்.

"ஏன் இன்றைக்குப் பள்ளிக்கு வரவில்லை?" என்று அந்தப் பனை மரங்களைப் பார்த்துக் கோபமாகத் திட்டியபடி, கையில் இருந்த பிரம்பால் ஒவ்வொரு பனை மரத்திற்கும் நல்ல அடி கொடுத்துப் பழிவாங்கிய மழலைத் தருணங்கள் எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தால் இப்போது சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

ஆங்கிலச் சொல்வதெழுதலும் மர அடிமட்டமும்

ஆங்கிலப் பாடத்தில் சொல்வதெழுதல் (Dictation) வைக்கும் போது பத்துக்கு ஆறு பிழைகள் வரும். ஒவ்வொரு பிழைக்கும் கைமொழியில் அந்த மர அடிமட்டத்தால் (Wooden Ruler) ஆசிரியரிடம் வாங்கிய அடிகள், கைகளில் ஏற்படுத்திய வலியை விட, அடுத்த முறை சரியாக எழுத வேண்டும் என்ற உத்வேகத்தையே தந்தது.

தரம் ஆறு முதல் ஒன்பது வரை: விரும்பாத பாடங்களும், தூங்கிய ஆசிரியர்களும்!

தரம் ஆறு தொடங்கி தரம் ஒன்பது வரை வேறு பள்ளியில் பயின்றேன். அதுவும் எத்தனையோ மறக்க முடியாத அனுபவங்களைக் கொண்டது. விரும்பாத பாடங்கள், பிடிக்காத ஆசிரியர்கள் என எத்தனையோ விசித்திரங்கள் அங்கும் தொடர்ந்தன.

சில ஆசிரியர்கள் கரும்பலகையில் (Blackboard) மட்டும் தனக்குத் தெரிந்த கணக்குகளைத் தானே செய்து விட்டு, யாரிடமும் பேசாமல் அப்படியே திரும்பி விடுவார்கள். நாங்கள் வகுப்பில் பின்னாடி அமர்ந்து கும்மாளம் அடித்துவிட்டு, அப்படியே கரும்பலகையில் உள்ளதைப் பார்த்துப் பார்த்து மட்டும் எழுதிவிட்டு, பெரிய 'சரி' (Tick) ஒன்றை வாங்கிக் கொப்பிகளை மூடி வைத்த நாட்கள் பல உண்டு!

நாம் விரும்பிப் படிக்கும் பாடங்களைப் படிக்க முடியாமல், வகுப்பறையில் தூங்கும் ஆசிரியர்களை நித்திரையால் தட்டி எழுப்பிய நாட்களும் உண்டு; அதே சமயம் நாம் விரும்பாத பாடங்களில் ஆசிரியர்கள் நம்மைத் தட்டி எழுப்பிய நாட்களும் உண்டு. அவையெல்லாம் இன்று மறையாத காயங்களாகி, கடந்து விட்ட தருணங்களாக மாறிவிட்டன.

தோழமைகளின் காட்டித் கொடுத்தல்களும், குறும்புத் தருணங்களும்

விளையாட்டு நிகழ்வுகளில் (Sports Updates) பங்குபெற விருப்பமில்லாமல் ஒரு குழுவாக வகுப்பறைக்கு பின்னால் மறைந்து மறைந்து இருப்போம். ஆனால், நம் அருமைத் தோழமைகள் நம்மை ஆசிரியரிடம் காட்டிக் கொடுத்து, அதனால் ஆசிரியர்களிடம் திட்டுவாங்கிய தருணங்கள் தனிச் சுவை கொண்டவை.

அதேபோல், போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில், பக்கத்து தோழமைகளின் சிறந்த ஆக்கங்களை மறைத்து விட்டு, எதுவுமே தெரியாதது போல் உலக மகா உத்தமனாக முழித்த தருணங்களும் அந்தப் பருவத்திற்கே உரியவை.

வாயசைத்த சங்கீதமும், மாறிப் போன பொத்தான்களும்

வகுப்பில் எல்லோரும் கூட்டமாகச் சேர்ந்து பாடும் போது, எனக்கும் பாட்டு வரும் என்று காட்டிக் கொள்ள, சத்தமில்லாமல் வெறும் வாயை மட்டும் அசைத்துச் சங்கீதம் பாடிய திருப்தியுடன் நான் இருந்த வேளைகள் பல. ஆனால், தனிப்பாடல் என்று வரும்போது, என் திறமையைக் கண்டுபிடித்த சங்கீத ஆசிரியர், என் அப்பாவிடம் "இவனுக்குச் சுட்டுப்போட்டாலும் பாட்டு வராது" என்று முகத்திலடித்தாற்போல் கூறிய தருணம் ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவம்!

பள்ளி நிகழ்வு ஒன்றில் சிறப்பு அதிகாரி ஒருவர் மேடையில் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவரின் சட்டைப் பொத்தான்கள் (Buttons) மாறிப் பொருத்தியிருந்ததைப் பார்த்து, பெஞ்சுக்குக் கீழே முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு தோழர்களுடன் சேர்ந்து கைகொட்டிச் சிரித்த தருணங்கள் எல்லாம் நினைவின் பொக்கிஷங்கள்.

இடைவேளையும் சாப்பாட்டுப் பெட்டிகளும்

மதிய இடைவேளை மணி (Lunch Bell) அடித்ததும், வகுப்பில் ஆசிரியர் இன்னும் நின்றுகொண்டிருக்கிறார் என்பதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாது, பசியோடோ அல்லது குறும்போடோ சாப்பாட்டுப் பெட்டிகளைப் படபடவென்று பிரிக்கும் தருணங்கள் அலாதியானவை.

பக்கத்துப் பிள்ளை என் சிலேட்டை உடைத்துவிட்டான் என்று அழுதுகொண்டே ஆசிரியரிடம் கூறும்போது, என் அழுகையைச் செவிமடுக்காது, ஆசிரியர் அந்த உடைந்த சிலேட்டை என்னிடம் இருந்து வாங்கி, அதில் நான் எழுதிய கணக்கிற்குச் 'சரி' போட்டுத் தந்த தருணங்களில் எத்தனையோ மனிதநேயங்கள் கலந்திருந்தன.

பள்ளி விழாக்களில் மேடை நிகழ்வுகளில் (Stage Programs) கலந்து கொண்டு கைதட்டல்களை வாங்கிய தருணங்கள் எனப் பள்ளிப் பருவம் என்பது ஒரு வண்ணமயமான ஓவியம்!

முடிவுரை:

"பள்ளிப்பருவ வாழ்க்கை என்றும் நினைவில் நிற்கும்...
பள்ளிப்பருவம் கல்லூரி வாழ்க்கை...
பாசி படர்ந்த பயங்கரப் பாதை...
விழித்து நடந்தால் வழுக்கி விழ மாட்டாய்!"

எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து தோளில் புத்தகப்பை சுமந்து, கவலைகளற்றுப் பள்ளி செல்லும் அந்தத் தருணங்கள் இனி யாருக்கும் திரும்பக் கிடைக்காது. பாசி படர்ந்த பாதையாக இருந்தாலும், விழிப்போடு நடந்து வாழ்க்கையை வெல்லக் கற்றுக்கொடுத்த நம் பள்ளிப் பருவ வாழ்க்கை என்றும் நம் நினைவின் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும்!

உங்களின் மறக்க முடியாத பள்ளிப் பருவ குறும்பு நினைவுகள் என்னென்ன? கீழே உள்ள கமெண்ட் பாக்ஸில் நம்மோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!